Plunger begint in 1995 als een echte ‘rechtdoor en rammelen maar’ punkband met een min of meer klassieke bezetting: drums, bas, twee gitaristen en een zanger. Plunger schopt het via de Goudse Muziekprijs tot de halve finale van de Grote Prijs van Nederland. Na deze flitsende start verlaat de bassist de band en één van de gitaristen neemt zijn rol over.

Het is precies de impuls die Plunger nodig heeft. De liedjes blijken niet langer van ‘beton met een melodieus randje’ en langzamerhand ontstaat het typische Plungergeluid: korte melodieuze nummers, tweestemmig gezongen, met veel variaties in muziek, ritme en tempo. De recht-voor-zijn-raap punk uit het begin is er nog, maar dan afgewisseld met pop, rock en rock&roll.

Plunger is vooral zichzelf, maar mocht je het in een hoekje willen positioneren, dan komt een mengeling van Blink182, The Police, The Ramones en Counting Crows nog het meest in de buurt.